ငယ္ငယ္တုန္းကၾကားဖူးတယ္ ...
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက
ကို အမ္ဒါ နဲ႕ မ အားေ၀့ ဆိုတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ရိွတယ္ ...
သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အစကမသိၾကဖူးတဲ့
ဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ေနတဲ့ေတာထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားၾကရင္း တစ္ေန႕ေပါ့ .... တစ္ေန႕ေပါ့ေနာ္ ဘယ္ေန႕လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး .... အဲဒီေန႕မွာ သူတို႕ေနတဲ့ေတာထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ဆြဲေဆာင္မႈရိွတဲ့ ေမႊးရနံ႕တစ္ခု ကို သူတို႕ရၾကတယ္ ... ဘယ္ကမွန္းမသိေပမယ့္ မသြားရရင္မေနႏိုင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မႈရိွေနလို႕ လိုက္ရွာၾက ေလရဲ႕ .... အဲျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအပင္ကလည္း ေတာထဲမွာ တစ္ပင္ပဲရိွတယ္ (ေရစက္ဆံုခ်င္လို႕ေနမွာ ေပါ့ေနာ္) ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီက ရွာၾကရင္းနဲ႕ အဲဒီအပင္ဆီကို ကို အမ္ဒါက အရင္ေရာက္သြားတယ္ .... သူကထူးထူးဆန္းဆန္း ၾကည့္ေနတာေပါ့ .... အရင္ေန႕ေတြကလည္း သူေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႕ ဒီအပင္ႀကီးနဲ႕ အသီးေတြကို ျမင္ဖူးပါတယ္ .... ဒီေန႕က်မွ ဘာျဖစ္လို႕ အသီးေတြ (ယခုေခတ္အေခၚ ပန္းသီး) အေရာင္ေျပာင္းၿပီး ေမႊးေနတာလဲေပါ့ .... သူေတြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ မ အားေ၀့ ေရာက္လာၿပီး ... ကို အမ္ဒါ ကို ေတြ႕သြားတယ္ ... မအားေ၀့ ကေတြးတာေပါ့ ေအာ္ ဒီလူႀကီးဆီက ရတဲ့ အနံ႕ေတြက ဒီေလာက္ေမႊးေနဘာလားလို႕ ဆိုၿပီး .... အားက်မခံ သူ႕ကိုသူငံု႕နမ္းလိုက္တယ္ ... (ဘယ္ေနရာ လဲေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး.... ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကေတာ့ ရင္ဘက္ပဲေနမွာ ) အဲဒီအခ်ိန္မွာ မအားေ၀့ က သတိထားမိ သြားတယ္ သူ႕ရင္ဘတ္ေတြ အဆမတန္ခုန္ေနတယ္ ဆိုတာကို ..... ကိုအမ္ဒါကလည္း မအားေ၀့ ကိုေတြ႕ၿပီး မအားေ၀့ဆီကေမႊးေနတာပဲ ထင္မိၿပီး အားက်မခံ သူ႕ကိုသူငံု႕နမ္းလိုက္ျပန္ေရာ ... သူနမ္းတာလည္း ရင္ဘတ္ပဲ ထင္တယ္ ... သူလည္း သူ႕ရင္ေတြ အဆမတန္ခုန္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္ .... ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေယာက္ နဲ႕တစ္ေယာက္ အနားနားကို ေၾကာက္စိတ္ကေလးေတြနဲ႕ ကပ္သြားၾကတယ္ .... အဲၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ ကို တစ္ေယာက္ ကိုင္ၾကည့္ၾကတယ္ ... ဆံပင္၊ နဖူး၊ မ်က္လံုး၊ ႏွာေခါင္း၊ လည္ပင္း၊ ရင္ဘက္၊ ခ်က္၊ .....၊ ဗိုက္၊ လက္၊ ေျခေထာက္ စသျဖင့္ေပါ့... ဒီမွာတင္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ မတူညီတာ တစ္ခု ေတြ႕သြားတယ္ ..... ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ သူတို႕လဲမသိၾကဖူး .... ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီး ေျပာတာေတာ့ အခ်စ္ တဲ့ ... ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ေန႕ေတြလည္း အဲဒီအပင္နားလာၾကရင္း ေတြ႕ေနၾကတာေပါ့ .... ဘာေတြလုပ္လဲေတာ့ ဘႀကီးကအေသးစိတ္ေျပာမျပေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေနာ္ .... ဒီလိုေတြ႕ေနၾကရင္းနဲ႕ တစ္ေန႕မွာ မအားေ၀့ ဖ်ားပါေလေရာ .... ကိုအမ္ဒါ က မအားေ၀့ ကိုလဲ မေတြ႕ရတဲ့ေန႕ မွာ ေစာေစာကေျပာတဲ့ ပန္းသီးပင္ႀကီး ေအာက္မွာ ေစာင့္ေနရင္း ဗိုက္စာလာတာနဲ႕ ေၾကြက်ေနတဲ့ ပန္းသီးတစ္လံုးကို ေယာင္ရမ္းရမ္းနဲ႕ စားလိုက္တယ္ .... အဲ တစ္အားလည္း စားေကာင္း .... ၿပီးေတာ့ မအားေ၀့ ကိုလည္း ေတြ႕ခ်င္စိတ္ေတြနဲ႕ .... ေလွ်ာက္ၿပီး ေအာ္ေနလိုက္တာ .... သီခ်င္းလိုမ်ဳိးသံစဥ္နဲ႕ေပါ့ေနာ္ .... ဘာတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာ ကို႕အသည္းထဲ စြဲေနတာ ဆိုလား .... ၾကင္နာသူေရ လွမ္းခဲ့ပါ ဆိုလား .... လြမ္းလြန္လြန္းလို႕ ေဆြးလြန္လြန္းလို႕ ဆိုလား ... ဆိုလား ဆိုလားေတြေပါ့ဗ်ာ ... ဒီလိုနဲ႕ အခ်စ္သီခ်င္း အလြမ္းသီခ်င္းေတြ စလာတာလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီးက ေျပာခဲ့တယ္ .... ဟဲဟဲ ဒီအေၾကာင္းေလကို သီခ်င္းႀကိဳက္တဲ့သူေတြသိေအာက္ ေရးျပလိုက္တာ .... ေတာ္ၾကာ အခ်စ္သီခ်င္းေတြ ဘယ္ကစမွန္းမသိမွာစိုးလို႕ .....
No comments:
Post a Comment